ای ساحل آرامشم               سوی تو پر می کشم

از دوریت در آتشم                 درآتشم یارا

دست از طلب ندارم تا کام من برآید

یا تن رسد به جانان یا جان زتن برآید

بگشای تربتم را بعد از وفات و بنگر

کز آتش درونم دود از کفن برآید

بنمای رخ که خلقی واله شوند و حیران

بگشای لب که فریاد از مرد و زن برآید

                                                                 غزل: حافظ / مقدمه: قیصر امین پور